Korkar oldum duslemekten

Ne guzel demis gonlumun efendisi :)
Cok ilginc, insanin gencliginde kalbine dokunan seyler; kisiler, sarkilar, sozler...asla etkisini yitirmiyor. Elbette duygular da degisiyor buyudukce bircok sey gibi. Ama o iz orada duruyor, yoklayinca hissediyorsun.


Duslemiyorum su aralar; sanirim gercekten korkar oldum duslemekten.

Worth to try?

Maybe a greater mistake will cancel out the previous mistake?

Bosluktayim.


Hayir, bir karmasanin ortasindayim.


Tam diyorsun ki birseyleri dengeye oturttum, yiyorsun tokati. Bu neymis arkadas, bende de nasil bir bunye varmis. Dengenin esamesi okunmuyor.
Bir soru var aklimda. Beynimi yiyor. Donup donup bu soruya geliyorum. Cevaplayamiyorum. Uzaklasmak istiyorum. Kacamiyorum. Ne yapmali? Bilmiyorum.


Galiba hic degismeyecegim. 18´imde boyleydim. 25´ime geldim, degistim dedim kendi kendime, ve de inandim. 29´umdayim, suphe goturmez bir sekilde degismedigimi gorebiliyorum.


En gurur duydugum yanimdir belki, hep soylerim: yasadigim hicbirseyden pisman degilim. Cok hata yaptim belki, ama hic pisman olmadim.
Ama simdi; tam olarak bugun; dusunuyorum.... bu sefer pisman olacagim bir hata mi yaptim?

100% of hapiness

3-4 yıl yazmadım diye bin pişmanlık yaşayıp 9 ay daha yazmamak tam da benlik bir hareket olmuş :)

Aslında farklı girişimlerim oldu bu süreçte; daha da eski günlerime dönüp günlük tutmaya başlamak gibi. Sonuç? Birkaç ay önce sadece 1 sayfa yazdım, henüz devamı gelmedi :) Oysaki tam da moda girip başlamıştım. Vallahi de tillahi de söz, devam edeceğim!

Az önce bunlar aklımdan geçerken dedim ki kendi kendime: öncelikle bu ikisinin ayırdına var; günlük çok farklı bir boyut, blok çok farklı. Şimdi bu farkındalığı burada da dökümante ettiğimi göre blog moduna geçebilirim !

Dönüm noktası filan gibi kavramları konuşurken kullanmak çok kolay, yaşamak apayrı..
Ancak ben her zamanki pozitif önyargılarımı hiçbir zaman yanımdan ayırmadım. Ha sanki hep çok mu faydalı oldu sana derseniz, olsun kardeşim, faydası da zararı da bana, ben böyle olmaktan sanırım hiç vazgeçmeyeceğim.
Bir ay içerisinde bu kadar çok duyguyu aynı anda yaşamak her zaman nasip olmuyor örneğin: heyecan, panik, stres, hayalkırıklığı, heves, motivasyon, ümitsizlik, hayranlık.... neler neler. At bakalım pozitif ön yargıyı kafandan -benim için sadece negatifler kalır ve pozitif önyargım diğer pozitifleri de yanında alır götürür.
*_* Dil mi bilmiyorsun, bu yüzden zorluk mu çekiyorsun? Hala yeni bir dil öğrenebilmen için bir fırsat.
*_* Hayalkırıklığına mı uğradın? Bunun sana özel bir durum olmadığının farkında olduğuna göre, kendinde birşeyleri değiştirebilme gücünü toparlayıp aksiyona geçmen için bir fırsat.
*_* Ümitsizliğe mi düştün? E hani "bir şeyleri değiştirebilme gücü"? Lütfen bir önceki maddeyi hatırla, kendine gel!
*_* Stresli misin? Konuş! Hani sen iletişim kurmaktan hiç çekinmezdin?
*_* Panik mi oldun? Bence tekrar bir önceki maddeye geri dönebilirsin; iletişim bir çok şeyin ilacı bence.
*,_,* Heyecanlı mısın?
*,_,* Hevesli misin?
Bu duygularını hiç kaybetme.

Önce kendine tutun, sonra kendinle bir tuttuğun insanlara, sonra hayatın ta kendisine tutun. Ve hep dürüst ol, pozitif ol. Bir bakmışsın neler neler değişmiş..

Hayat güzel, değil mi? "100% of hapiness" a hayır demiştin de diğer yarın "neden..." diye üzülmüştü ya.. Hayatın ve senin güzelliğin değil de kim çıkaracak bu oranı %100'e?

E hadi bakalım, selametle!