Korkar oldum duslemekten

Ne guzel demis gonlumun efendisi :)
Cok ilginc, insanin gencliginde kalbine dokunan seyler; kisiler, sarkilar, sozler...asla etkisini yitirmiyor. Elbette duygular da degisiyor buyudukce bircok sey gibi. Ama o iz orada duruyor, yoklayinca hissediyorsun.


Duslemiyorum su aralar; sanirim gercekten korkar oldum duslemekten.

Worth to try?

Maybe a greater mistake will cancel out the previous mistake?

Bosluktayim.


Hayir, bir karmasanin ortasindayim.


Tam diyorsun ki birseyleri dengeye oturttum, yiyorsun tokati. Bu neymis arkadas, bende de nasil bir bunye varmis. Dengenin esamesi okunmuyor.
Bir soru var aklimda. Beynimi yiyor. Donup donup bu soruya geliyorum. Cevaplayamiyorum. Uzaklasmak istiyorum. Kacamiyorum. Ne yapmali? Bilmiyorum.


Galiba hic degismeyecegim. 18´imde boyleydim. 25´ime geldim, degistim dedim kendi kendime, ve de inandim. 29´umdayim, suphe goturmez bir sekilde degismedigimi gorebiliyorum.


En gurur duydugum yanimdir belki, hep soylerim: yasadigim hicbirseyden pisman degilim. Cok hata yaptim belki, ama hic pisman olmadim.
Ama simdi; tam olarak bugun; dusunuyorum.... bu sefer pisman olacagim bir hata mi yaptim?