Şöyle demişim 25 Eylül 2017’de: “Önce kendine tutun, sonra kendinle bir tuttuğun insanlara, sonra hayatın ta kendisine tutun..”
Ne güzel demişim, etkilendim :)
Tam olarak da öyle yaptım. Üzerinden neredeyse 5 sene geçmiş. Şu andaki mutluluğumu tamamen bu yaklaşıma borçluyum, bu cümleyi gördüğümde farkettim.
Herneyse..
buraya gelme sebebim başkaydı. Benden başka kimsenin okumadığı, nadir de olsa buraya arada not aldığım kendi tarihime not düşmek istediğim bir tespit için geldim. Benim şu ilk farkındalığını çok küçükken, henüz ilkokul sıralarında iken yaşadığım bir “ait olmama” hissim var ya hani.. bunun üzerine uzun bir sohbete giriştim yakın bir dostumla. Hayatımda bir çok, belki de tüm “tutunamama” hikayelerimin temelinin bu olduğu kanısına vardık/m. Bunun beni “özel bir insan” mı yoksa “şanssız, kaybeden” bir insan mı yaptığı tartışılır, ve tek bir cevabı yok. Ama kendimi “tutunamayan” gibi arabesk bir tespit koymak… :)
Sevgiler dünyaya <3
.jpg)