6 Nisan 2009 Pazartesi

imdat...

özür dilerim... çok....
belki en çok kendimden özür dilemem gerekio ama...ama hayır, ben kendimi düşünmüorum ki çok fazla! neden...neden bilmiyorum..ama ÖYLE!!!

o kadar zorluktan sonra ne yaptığımı ben biliyo muyum sanki... verdiğim o kadar sözden sonra! bana bu kadar önem veren bu kadar insana verdiğim o kadar büyük sözlerden sonra ne yaptığımı biliyo muyum?! hakim miyim kendime? peki ne istediğimi biliyo muyum?

hayattan ne beklediğimi biliyorum birtek...ama kuru kuru bunla yaşayamayacağımı öğrenemiyorum belki bi türlü..

"yaşayarak öğrenmek" diyorum ya hep...görmüyo muyum ben bunu beceremiyorum!!!! belki benden başka herkes görüyo ama ben görmek mi istemiyorum?! ne yapmaya çalışıyorum lütfen birisi sarssın beni! lütfen!!!!!

kimi kandırıyorum... kimi mutsuz edicem sonunda....?


imdat...

Hiç yorum yok:

Arabesk (?)

Şöyle demişim 25 Eylül 2017’de: “Önce kendine tutun, sonra kendinle bir tuttuğun insanlara, sonra hayatın ta kendisine tutun..” Ne güzel dem...