keyfi yok sen olmadan :)

hayat garip..
hayat güzel..
hayat anlamsız..
hayat zor..
hayat acımasız..
hayat eğlenceli..
hayat boş..


hiçbişey için delice heyecan duyamıyorum. en derinden hissedebildiğim şey "boşluk" artık.. "an"ları uçlarda yaşıyorum ama duyguları değil. garip. hayat garip.

sabah balkondan parkta oynayan küçük bir çocuk gördüm. hayat güzel. :)

günlerim nasıl akıp gidiyor olursa olsun daimi mutluluk ya da huzur ya da ne boksa, öyle bir şeye asla ulaşamayacağımı biliyorum. hayat anlamsız. belki bir gün o parkta oynayan çocuğun anını paylaşmayı başarabilirsem anlam kazanabilir.

sanırım eskisi kadar iyi bir insan değilim artık. önceden başkalarının ne hissettiğini daha fazla önemserdim. şimdi...bir haftadır bariz şekilde karşımdaki üzülmemesini sağlayacak hiç bir şey yapmıyorum. sanırım harekete geçecek güç bulamıyorum kendimde. laf anlat, soruları cevapla, açıklama yap, üzülme de... öööööfff... manyak mısın arkadaşım, benden başka saracak adam mı bulamadın? neyse Allah sana kolaylık versin..hayat zor ve acımasız.

geçen gün parkta sinanla oturduğumuz yerin kuytu olduğunu düşünmüştüm. meğer bazı evlerden bakıldığında gayet ortada biyermiş. hayat eğlenceli. :D

"boş" bakmak çok garip bir his.. tam olarak o anda kendi bakışlarını hissedebiliyor insan..hayat boş.

hayatı sil baştan öğrenmek

evet. valla bak. öğrenmek güzel şey. kirlenmek de güzel temizlenmek de :) evet evet, temizlenmek güzel şey :P

alıntıdır :

" Arka arkaya içtigim farklı sigaralar gibiydi, arkaya arkaya seviştigim farkLı adamlar..Ama sana bişey itiraf edeyım mi ?..Hiç biri senın elini tutamamamın heyecanını vermedi bana..Ve hiçbiri seni düsünürken hissettiklerimi hissettirmedi..Belki de 'büyü' oydu sana dokunamamak..Peki ben sana dokunmamışken sen neden gittin ki...? "

going under

Now I will tell you what I've done for you

50 thousand tears I've cried
Screaming, deceiving, and bleeding for you
And you still won't hear me
Don't want your hand this time, I'll save myself
Maybe I'll wake up for once
Not tormented...Daily defeated by you
Just when I thought I'd reached the bottom

I'm dying again...

I'm going under
Drowning in you
I'm falling forever
I've got to break through
I'm going under

Blurring and stirring the truth and the lies
So I don't know what's real and what's not
Always confusing the thoughts in my head
So I can't trust myself anymore

I'm dying again

I'm going under
Drowning in you
I'm falling forever
I've got to break through
I'm going under

So go on and scream
Scream at me
I'm so far away
I won't be broken again
I've got to breathe
I can't keep going under

I'm going under
Drowning in you
I'm falling forever
I've got to break through
I'm going under

sana olsun bu da..

take another walk out of your fake world
please put al the drugs out of your hand
you'll see that you can breath without not back up
some much stuff you got to understand

for every step in any walk
any town of any thought
i'll be your guide

for every street of any scene
any place you've never been
i'll be your guide

you know there's still a place for people like us
the same blood runs in every hand
you see its not the wings that makes the angel
just have to move the bats out of your hands

for every step in any walk
any town of any thought
i'll be your guide

for every street of any scene
any place you've never been
i'll be your guide

Easy as a kiss we'll find an answer
put al your fears back in the shade
dont become a ghost without no colour
cause you're the best paint life ever made


http://www.youtube.com/watch?v=Km9BxAE9apM

?

nazar? beddua?

hayırlar olsun

Biraz dursa her şey... bir saat. sadece bir saat etrafımdaki her şey, herkes akışından vazgeçse. ben düşünsem. sadece düşünsem ama. varabileceğim bir sonuç olur mu. gerçekten çözüm yolu var da ben uygun şartlar olmadığı için mi ulaşamıyorum ona? =S zamana mı yetişemiyorum?

neyse..felsefeye gerek yok.

boka batmak benim işim. afferim bana. good for me filan. nerde saçmalık var nerde yanlış var nerde aptallık var benden sorulur. hem de geliştiriyorum kendimi. gün geçtikçe daha büyüklerini buluyorum. bu artış da artarak oluyo, enteresandır. yoo enteresan filan değildir efendim. yok öyle bişey. sen istediğin boku ye. sonra dünyaya at kabahati. neymiş: dünya garipmiş. haha.. ne kadar kolay. aptal olmicaksın kızım.

evet, aptal olmicaksın.. bunun sen de farkındasın: asla eski haline dönemiceksin. as-la ! gayet net, görebiliyosun, bu yüzden dmi bu panik. afferim afferim, iyi yoldasın.

kolay gelsin. hayırlar (!) olsun

huzur..? :)

bu sabah istanbuldan ankaraya gelirken kaleme aldığım yazıyı aktarıyorum efem, buyrun:

"
Bazen minicik bir kağıt parçası ile mürekkebi bitmek üzere olan bir kalem bile ne kadar değerli olabiliyor... Gerçi "boş" denebilecek bir kağıt parçası bulamadım ama olsun, cüzdanımın bir köşesinden arkasına yazabileceğim bir makbuz bulmak çok da zor olmadı.

Muavinin yanımdan geçerken attığı garip bakış "nereye yazdığım" ile ilgili miydi yoksa sadece "yazıyor" olmamla ilgili miydi karar veremedim. Nereye yazdığımın bir önemi yok ama fark ettiğim bir şey var: uzun süredir "kağıda" dökmek istediklerimi hep "klavyeye" dökmüşüm. Bir o yana bir bu yana sallanarak elimdeki kağıda bile hakim olmakta güçlük çektiğim bu otobüs koltuğunda bile içimi kağıda dökmek inanılmaz keyifli...

Fark ettiğim başka bir şey de uzun süredir keyif aldığım bir otobüs yolculuğu yapmadığım. "Uyumak" eylemi zor ve rahatsızken ben neden hep uyumayı seçiyorum; yaptığım şeye bir anlam veremedim şimdi. Şu an saat tam olarak 09:10 ve gece hiç uyumadım. Yine de şu an aldığım keyfi gereksiz bir uykuya değişmeyi reddediyorum.

Kendimle ilgili tespitler yapmaya bayılıyorum. Günün en sevdiğim zamanı "başlaması" mesela. Nadiren çok erken kalktığım zamanlarda; çoğunlukla da sabahladığımda sela ve ardından sabah ezanını dinlemek, sonra pencereyi açıp veya balkona çıkıp temiz havayı içime çektikten sonra kuş cıvıltılarıyla ağır ağır günün başlayışını yaşamak...

Saat 7:00-7:30 arası ise sokaklar bambaşka oluyor. Dışarıda bulunmayı en çok sevdiğim zaman aralığı oluyor kendileri. "Seyrek kalabalığın" telaşı ve enerjisine bayılıyorum. Tek tük kaldırılan kepenkler ve açılan dükkanlar, eşini, çocuğunu işe ya da okula uğurlayan, gidişini pencereden ya da balkondan izleyen kadınlar, okul servisi bekleyen minikler, bir yerlere yetişmeye çalışan insanlar... En güzeli de belki de hiç kimsenin telaştan fark etmediği kuş cıvıltıları... bir de gülümseyen bir kaç minikle göz göze geldiysem benden mutlusu yoktur o an :)( "küçük bir kız çocuğu" isimli yazımı hatırladım :) )

2 buçuk saat geriye gidip, evden servise kadar yaptığım yürüyüşü tüm bunları tekrar hissederek yaşamak istedim..!

Neyse... Ben kulaklığımı takıp otobüs yolculuğumun keyfini çıkarmaya gidiyorum.

Bu arada ikinci makbuzun arkasını da doldurdum :)
"

...

içine sadece seni sığdırabildiğim küçücük bir kalbim vardı baba..

hani o "acı" bakışların var ya.. her adım attığımda tökezlememe, her içimi çektiğimde bir daha nefes alamayacakmışım hissine ve her sevindiğimde benliğimde koca bir sensizliğe sebep olan.. hani o anlamsız bakışlarım var ya; seni deli eden, saflığıma bir türlü ikna olamadığın, tek istediğimin, tek ihtiyacım olan şeyin 10-15 sene önceki his olduğunu bir türlü ifade edemediğim.. hani şu gözlerimden akan yaşlar var ya baba...minicikliğimden beri samimiyetine inanmadığın; onların sahte tebessümleri için tonlarcasını ziyan ettiğin gözyaşlarım var ya...
gidiyorum baba...sanırım önceden bilinmeyen bir son şanstı bu, artık gidiyorum... "acı" bakışlarınla tonlarca saf gözyaşı akıttığını görmek yerine, bu göz yaşlarıyla yarattığın sahte tebessümlere bakmaya devam et olur mu..belki onlar da bir gün hıçkırarak ağlamak ister senin omuzunda..belki onlara o zaman da izin verirsin; ben kime ait olduğunu bilmediğim omuzlarda ağlamaya devam ederken..belki yine beni suçlamaya devam edersin, belki hayatın boyunca hiç göremezsin bir daha..hakkını helal et baba..bunu söylemek istemiyorum ama..etmezsin..!

hayal...?

sanki ilk kez "sen"siz kaldım hayatımda..
ilk kez mi bu boşluk hissi, "sen"siz doldurduğum bir sürü satırda..?
sahi; haberin var mı o satırları nasıl dolduruyorum, koca evrende fındık kadar kalan hayatımdaki hatıralarımla..?

o satırlar koca bir evrenden daha değerliyken benim için, bu koca evrende kendi hayatımın değersizliği, senin benden uzak oluşun kadar somut geliyor bana..

bir gün..belki bir gün sadece bakmam yeterli olur "sana" .. belki o zaman anlarım ki benim fındık kadar dediğim hayatım aslında evren için de benim için olduğu kadar değerliymiş.. belki o gün derim ki, boşuna değilmiş bunca hengame, bunca karmaşa.. aslında "sen"in bir bakışın yeterliymiş..

büyük, kocaman hayallerim yok aslında.. kilometre taşı vaatler istemiyorum, ya da sahte yosun gözlere gerek yok hayatımda; bir yaşam sebebi ya da ölüm sebebi olmama da gerek yok; ilk olmak da umurumda değil belki, son olmak da ...

ne zaman gitti tren ?

Uzunudur ömür meraklanma,
Mühimdir yalnizlik telaslanma,
Saatler geri yavaslama,
Sayfalar sari bir zamanlar genç olsan da.
Yasamdan yarali hayvan gibi,
Insafa gelmeyen sahip gibi,
Duygular saygilar esyalardan sonra;
Yazilmis suya, bir zamanlar ask olsan da.

Ne zamana gitti tren?
Bir ben kaldim birde gölgem,
Saatim mi geri kalmis bilmem?
Ne zaman gitti tren?

Bir rüzgâra kapildik biz
Yelkenler delik desik
Aciktik bir anda aciya
Bir rüzgâra kapildik biz

Ne sen anladin ne ben ögrendim,
Ön sözler gereksizmis geç bildim,
Okuduk yinede gençmisiz iste
Öylesizligin daha güzelmis öylence.
Bir kisa film hayattan kalan,
Oyuncu olsan yönetmen olsan,
Gördüklerini unutmus olsan,
Yasamak bazen sabir ister.

Ne zaman gitti tren
Bir ben kaldim bir de gölgem.
Saatim mi geri kalmis bilmem
Ne zaman gitti tren???

noluyo lan bana :D

yazın dolores türkiyeye geliomuş :) ölmeden önce yapmak istediklerim listesinden bişey daha eksilmiş olucak :) mutluyum sevindirik vaziyetteyim filan :)
bi se akşamdan beridir gitar çalıorum, özlemişim, rahatlıyorum :)
yarın da uzuuun uzuuuun çizim yapma planlarım var, düşünmek bile kıpırdatıyo içimi :)

bu arada bugün ezgiyi çok pis sattım yarın onu aramam lazım, kadıköy bizi beklio :)

naaapsam naaapsam daha naapsam da sevindirikliğimi artırsam :P

hey ! şey ! doğru dur len :P

İçimdeki "şey" diyo ki : oldun. ama ne oldum..? :P
Bir bakıma, oldukça güçlü hissediyorum kendimi, hiç olmadığım kadar güçlü, eskiden olduğum kadar özgüven sahibi.. bir bakıma da, hala "korku"dan kaçamıyorum, hala korkuyorum, korktukça hata yapma yüzdem artıyo sanki :S bundan kurtulmak için bir an önce doğruyu bulmak için içine girdiğim çaba artırıyo belki de hata yapma yüzdemi? herneyse...artık kendimi kabullendim sanırım :S
love me <3 :P :)