İyi ki!

İyi ki gencim..
Yaşım henüz 20 olmasına rağmen çok şey yaşamışım, hayattan bütün darbeleri yemişim gibi hissediyor, davranıyorum. Bir çok insan böyledir sanırım. Herşeyi anlayabildiğimi düşünüyorum. Ama her geçen gün, kendimi bir önceki gün olduğumdan daha büyük, daha olgun hissediyorum. Her geçen günün bana yaşatıklarının, verdiği acının, belki hissettirdiği sevincin farkında olmak; en önemlisi her birinin az veya çok bana birşeyler kattığını hissetmek çok büyük bir haz benim için. Belki 2 ay önce bundan kat be kat mutluydum ama bu 2 ayda yaşadıklarımdan öğrendiğim çok şey var.. bu 2 ayda yaşadıklarım sayesinde 21 yaşımı daha sağlam karşılayıp daha mantıklı adımlar atıcam..
İyi ki gencim ve iyi ki önümde benim büyütecek, yeni şeyler öğretecek, deneyimler kazandıracak çoooook sene var..

İyi ki deneyimsizim..
Evet henüz profesyonel hayata adım atmadım; ya da bir evin sorumluluğunu üstlenmedim. Bazen dikkate alınmıyorum bu yüzden; hatta susturuluyorum.. "Benim elimden ne mühendisler geçti!" diyenler oluyor; ya da "Ben ne aşklar gördüm.." diye bilgelik yapmaya çalışanlar! Hiçbirinizden şikayetçi değilim :) Çünkü böylesi daha keyifli... İtiraf ediyorum: deneyimsizim ve hatalar yapıyorum!!! "Ortalamam 0.02 daha az olsa sınıfta kalıcaktım" cümlesini kurduğumda anlıyoum ki benim hayal ettiğim hayat için daha iyisini yapmalıyım; ya da bir kalp kırıklığının ardından günlerce ağladıktan sonra diyorum ki: "niye böyle davrandım? bak şimdi kendim üzülüyorum.." Peki ya bunların hiçbiri öğütlenmedi mi bana daha önce? defalarca öğütlendi hem de.. ama ben hiç yaşamamıştım ki böyle birşey daha önce! sizin durumunuzla benimkinin aynı olacağı ne malum?! Hem belki o duyguyu ya da bazen o keyifi tatmak, yaşamak istedim! Üzüldüğümde de kimseyi suçlamadım böylece. Neden keyif alıyorum biliyor musunuz? : "Ben bunları kendim öğrendim! Tek başıma!!"
İyi ki deneyimsizim ve önümde deneyeceğim çoooook şey var!!

İyi ki kalbimin sesini dinliyorum..
Büyürken ve hala sık sık aldığım bir öğüt: "Kararlarını verirken kalbini de dinle ama, aklın ağır bassın mutlaka, sonra pişman olma" Ben hiçbir zaman bu öğüte sadık kalamadım. Bazen denemeye çalıştım ama olmadı.. Ama hiçbi zaman Allah kahretsin! neden doğruyu yapmadım diye ciddi bir pişmanlık duymadım. Anlık kızgınlıklarla böyle düşünmüş olsam da ciddi bir pişmanlık olmadı hiçbiri. Çünkü biliyorum ki, eğer kalbimin dediğini yapmazsam bir tarafım hep orda kalacak. "Öyle yapsam şimdi mutlu olurdum belki.." diyeceğim hep. Her kalbimi dinlemeyerek yaptığım şey bir iz bırakacak ve belki sonunda o izler birikip, onu en dinlememem gereken zamanda bir patlamaya sebep olup hayatımın en büyük hatasını yaptıracak bana..
İyi ki kalbimin sesini dinliyorum ve kalbimin ağrımasının sebebi bu; pişmanlık değil..