Hep parlayarak bakan gözlerim (başkalarının yalancısıyım..) içimde yaşadıklarımı oldukça güzel saklıyo.. İntihar eğilimimden liseden beri kurtulamadım; eğer ölümüm kendi elimden olursa burayı okuyun da, ani bişeymiş gibi şaşırmayın diye diyorum :) İnsanlar için bir çift göze inanmak en kolayıdır, sorgulamayı sevmezler...
Şu an kendi gözlerimi görmüyorum ama ne kadar donuk baktıkları konusunda şüphem yok. Yüzümdeki kasları gülümsemek için kullanamıyorum (biyerde okumuştum, insan somurturken çok fazla kas kullanmıyomuş aslında gülümserken çok az..). Şu lanet şehirde çok yalnız hissediyorum kendimi; ben kendi şehrime gitmek istiyorum! Kendim olabildiğim bi şehre gitmek istiyorum! Burayı da sevmiyorum, buranın insanlarını da! Şu an içimde sevginin s'si yok hatta...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder